از اين‌ها گذشته ، شرافت سخن به شرافت گويندهء آن بستگى دارد ، و از همين روى گفته‌اند : سخن بزرگان ، بزرگ سخنان است . نتيجه اين‌كه : مقدّم بودن انتخاب دعاهاى وارده از امامان عليهم السّلام بر دعايى كه شخص با سليقه و زبان خودش درست كند هيچ شكى ندارد و شبهه‌اى به آن راه نمىيابد ، ولى دو حديث وارد شده كه ظاهر آن‌ها موهم خلاف اين مطلب است كه به ناچار بايد آن‌ها را توجيه نمود ، اين دو حديث را محدّث عاملى در كتاب « وسائل » آورده است . حديث اول : از زراره است كه گويد : به حضرت امام صادق عليه السّلام عرضه داشتم : دعايى به من بياموزيد . فرمود : بهترين دعا همان است كه بر زبانت جارى شود . « 1 » حديث دوم : از كتاب عبد اللّه بن حمّاد انصارى است كه به سند خود از حضرت امام صادق عليه السّلام آورده كه : شخصى از آن جناب درخواست كرد كه دعايى به او تعليم كند . آن حضرت فرمود : بهترين دعا همان است كه بر زبانت جارى شود . « 2 » مىگويم : احتمال مىرود كه درخواست‌كننده نيز زراره بوده و راوى درخواست او را نقل كرده باشد ، و به‌هرحال هريك از اين دو حديث وجوهى را محتملند : وجه يكم : اين‌كه منظور از آنچه بر زبان جارى شود ؛ ياد فضايل امامان و روايت احاديث ايشان و نشر و احكام شريعت از آنان و بحث كردن با دشمنانشان و دليل آوردن عليه مخالفان بوده باشد ، كه اين امور بهتر از دعا هستند ، به جهت آثارى كه در آن‌ها است از نگهداشتن آثار دين و بالا بردن نشانه‌هاى يقين و دعوت مردم به پيروى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و إله ، كه منافع اين‌ها به عموم افراد بشر مىرسد . و شاهد بر اين است آنچه در « اصول كافى » به سند خود از معاوية بن عمار روايت آورده كه گفت : به حضرت امام صادق عليه السّلام گفتم : مردى روايت‌كننده حديث شما است كه آن را در ميان مردم پخش و منتشر مىسازد و در دل‌هاى عموم مردم و [ به خصوص ] دل‌هاى شيعيان شما آن را نيرومند مىنمايد ، و بسا كه عابدى از شيعيانتان باشد كه اين روايت كردن را ندارد ، كدام يك بهترند ؟ فرمود : آن‌كه روايت‌كنندهء حديث ما است كه به آن دل‌هاى شيعيانمان را قوّت مىدهد ، از هزار عابد بهتر است . و چون زراره شايستگى ترويج و نشر معارف امامان عليهم السّلام را داشته ، وى را به اين كار امر فرموده و براى او بيان داشته كه اين عمل از آنچه درخواست نمود ، بهتر است .

--> ( 1 ) . وسائل الشيعه ، 1 / 33 . ( 2 ) . وسائل الشيعه 1 / 33 .